Μόνο εγώ το βλέπω έτσι, ή το άλμα του Ράμπο από τον γκρεμό είναι το αποκορύφωμα του κινηματογράφου δράσης;

“Θα μπορούσε να συμβεί αυτό; Απολύτως”, λέει ο Sylvester Stallone στο σχολιασμό του DVD του First Blood. Και εκεί βρίσκεται το μυστικό της πιο συγκλονιστικής σεκάνς δράσης της ταινίας του 1982. Λοιπόν, αυτό και το γεγονός ότι δεν είχαμε ξαναδεί κάτι παρόμοιο.

Ξέρετε τη σκηνή, είναι εμβληματική. Αλλά ας ανακεφαλαιώσουμε ούτως ή άλλως: Ο βετεράνος του Βιετνάμ Τζον Ράμπο (Σταλόνε) έχει συλληφθεί για αλητεία ενώ περνάει από την ορεινή πόλη Χόουπ της Ουάσινγκτον. Κακομεταχειρισμένος άγρια από τον σερίφη Teasle (Brian Dennehy) και τους άνδρες του, το σκάει από το αστυνομικό τμήμα και καταδιώκεται στο δάσος, ακολουθούμενος από μπάτσους και σκυλιά μέχρι που κρέμεται από έναν γκρεμό.

Ο σαδιστής υπαρχιφύλακας Art Galt (Jack Starrett) καταφθάνει με ένα ελικόπτερο και αρχίζει να ρίχνει πυροβολισμούς… και τότε, σοκαριστικά, ο Rambo σπρώχνεται από τον γκρεμό και πέφτει κάτω, κάτω, κάτω, σε ένα δέντρο, τα κλαδιά του οποίου ανακόπτουν την πτώση του αρκετά ώστε να του επιφέρει σοβαρό τραυματισμό (σ.σ. σκηνή αυτοχειρουργικής με τεράστια επιρροή), αλλά όχι θάνατο.

Βλέποντας την ταινία τη δεκαετία του 1980, κανείς δεν περίμενε ότι θα πηδούσε. Όσο απελπιστική κι αν ήταν η κατάσταση, ήταν απλά πολύ εξωφρενικό, ειδικά σε ένα δράμα δράσης με προσγειωμένο τόνο. Τώρα, όταν όχι μόνο οι υπερήρωες αλλά και ο John Wick, η οικογένεια Fast και κάθε χαρακτήρας του Liam Neeson είναι άφθαρτος, ένα τέτοιο κόλπο είναι υποχρεωτικό.

Επιτυγχάνεται σε τρεις λήψεις, με τον κασκαντέρ Buddy Joe Hooker να εκτελεί τη βουτιά και τον Σταλόνε να πέφτει μέσα από το τελευταίο τρίτο του δέντρου (έσπασε ένα πλευρό στην τρίτη λήψη), είναι επικίνδυνο. “Ήταν εύκολο να υποδυθώ τον πόνο”, λέει ο Σταλόνε αναπολώντας το χτύπημα στο χορτάρι.

Απλώς δεν μπορείς να αντιληφθείς αυτόν τον κίνδυνο, αυτόν τον τρόμο, αυτό το δέος, βλέποντας CGI – και ακόμη και τα πραγματικά σκηνικά του Τομ Κρουζ δεν μπορούν να αναπαράγουν το τράνταγμα του να βλέπεις κάτι τέτοιο για πρώτη φορά. Αυτή ήταν η “αποστολή: απίθανο” όταν ο Τομ πρωταγωνιστούσε στην εφηβική κωμωδία σεξ Losin’ It.

Υπάρχουν, φυσικά, πολύ πιο εντυπωσιακά χορογραφημένες σκηνές δράσης από τους Kurosawa, Peckinpah, Hill, Woo, Cameron, Mann και άλλους. Αλλά ποτέ ξανά δεν υπήρξε μια συγκίνηση που να συγκρίνεται με το άλμα του Ράμπο, με το σαγόνι σου να πέφτει συγχρονισμένα με την κάθοδό του. Ή μήπως είμαι μόνο εγώ;

• Εγώ φταίω ή θα έπρεπε περισσότερες ταινίες να έχουν διαλείμματα;
• Εγώ φταίω, ή τα μπλοκμπάστερ απαιτούν πολύ διάβασμα;
• Εγώ είμαι ή η σκηνή του “Emo Parker” είναι κλασική σκηνή της Spider;